मृण्मयी -2

मृण्मयी बघता बघता भुतकाळात शिरली .
"मनु , meet my friend , 'मीत' ", रेणुका ने तिची ओळख तिच्या बरोबर आलेल्या एका मुलाशी करून दिली . बघताक्षणीच तिला आवडले होते ते त्याचे डोळे , पिंगट रंगाचे , हसरे .
"काय गं ? कुठं हरवलीस ?" रेणुकाने , तिच्या मैत्रिणीने तिला भानावर आणले , तशी ती लाजलीच .
"oh , marvellous!", मीत म्हणाला .
" तू तिच्याशी अज्जिबात फ्लर्टिंग करू नको हं ', रेणुकाने त्याला दटावलं .
तसा खो खो हसत तो म्हणाला ," रेणु , वेडी काय गं तु ? काय वाटेल तिला ? मी दिसेल त्या मुलीच्या मागे लागतो असा समज होईल तिचा". बोलता बोलता त्याने मनु ला shake hand केलं .
मनुच्या स्वभावामुळे तिला फारशा मैत्रिणी नव्हत्या . पण रेणुकाशी तिची मैत्री चांगली होती . पण त्यातल्या त्यात ती एकटीच अशी होती कि जिच्या बरोबर मनु ला राहायला आवडत असे. 
ती घरी आली . राहून राहून ते पिंगट डोळे आपला पाठलाग करत आहेत असा वाटायला लागलं तिला . मीत दिसायला भारदस्त होता , आणि स्वभावाने मिश्किल पण . त्यामुळे त्याच्याबरोबर तिला गप्पा मारायला आवडू लागलं . आता तर सगळे प्लान्स त्या तिघांचे असायला लागले . भरपूर धमाल करायचे तिघे मिळून . मनुला हा आपल्या आयुष्यातील सगळ्यात आनंदी काळ आहे असं वाटायला लागलं . त्याचबरोबर आपण आणि मीत एकमेकांच्या जास्त जवळ येत चाललो आहेत हे पण जाणवायला लागलं तिला . खरंच असं घडलं तर? आपण आणि मीत , स्वप्नांमध्ये रंगून जाणं आवडायला लागलं तिला .
पण, हळू हळू तिला जाणवायला लागलं कि रेणुका आपल्याशी नीट बोलत नाही आहे . आपण बरोबर असलो कि तिच्या कपाळावर आठी असते . मीत जेव्हा जेव्हा आपलं कौतुक करतो तेव्हा तेव्हा रेणु चा चेहरा पडतो .
रेणुका आता तिला टाळायचा प्रयत्न करते हे पण तिच्या लक्षात यायला लागलं. एक - दोन वेळा मनुने  रेणूशी बोलायचा प्रयत्न केला, पण रेणुने ते टाळलं . 'तुझं तुलाच कळायला हवं ', असा म्हणून तिने विषय संपवला . मनु ला कळेना आपण काय करावं ? कारण तोपर्यंत तिला आपण मीत च्या प्रेमात आहोत याची जाणीव झाली होती.
आणि खरच एक दिवस या सगळयाचा भडका उडाला . कारण खुप साधं होतं. ते तिघे एकत्र असताना , मनु जायला निघाली, तिची घरी जायची वेळ झाली होती . मीत ने पटकन तिचा हात पकडला आणि आणि थोडावेळ थांबायला सांगितलं .
"मीत , हात  सोड तिचा ," रेणुकाचा एकदम टिपेचा आवाज ऐकु आला , मीत आणि मनु दचकलेच. मीत ने पटकन तिचा हात सोडला आणि खूप आश्चर्याने तिच्याकडे बघायला लागला . रेणुका त्याच आवाजात म्हणाली , " तु माझा आहेस आणि फक्त माझा . तुझा आणि तिचा काहीही संबंध नाही . तू तिचा हात तरी कसा धरू शकतोस ? का फसवतो आहेस मला ? " रेणुकाच्या डोळ्यातून पाणी यायला लागलं होतं. तिच्या आरड्याओरड्याने मनुला एकदम कसनुसं झालं . आजूबाजूला बसलेले लोक पण त्यांच्याकडे बघायला लागले. डोळ्यातलं पाणी लपवत , मान खाली घालून ती लगेच निघून आली होती .
मनूच्या मनाला रेणुकाचं वागणं खूप लागलं होतं , आपण तिची माफी मागायला हवी , हे तिच्या मनानं घेतलं . तिनं खूप धीर धरून रेणुकाला फोन केला पण पलीकडून काहीही उत्तर आलं नाही . पुढचे दोन दिवस मनु सतत तिला फोन करायचा प्रयत्न करत राहिली , तिने मेसेज पण पाठवून बघितले . पण रेणुका कडून काहीच उत्तर आलं नाही . शेवटी धीर धरून तिने रेणुका च्या घरी जायचं ठरवलं . तशी १-२ वेळा ती तिच्या घरी गेली असल्यामुळे तिला रेणुकाच घर माहिती होत .
मनाचा हिय्या करून तिने दाराची बेल वाजवली. रेणुकाच्या आईने दरवाजा उघडला . " अगं मृण्मयी , ये ना . आत ये . "
"काकु , रेणुका आहे का ?"
"आहे आत आहे , आणि काल तिच्या साखरपुड्याला का आली नाहीस? "
"रेणूचा साखरपुडा झाला ?", मनूच्या आवाजात आश्चर्य होतं .
"घ्या , म्हणजे या मुलीने तुला ते पण नाही सांगितलं ? अगं , तसंपण आमच्या मनात तीच आणि मीत च लग्न व्हाव असं होतंच. तुला माहिती आहे न मीत ? ( मनुने नकळत मान डोलवली ). मीत , रेणूच्या पप्पांच्या मित्राचा मुलगा . खूप हुशार आहे . लग्न झाल्यावर त्याला अमेरिकाला पाठवायचं ठरलं आहे . तिकडे पण ऑफिस सुरु करायचा विचार आहे . दोन दिवसापूर्वी अचानक म्हणाली उद्याच्या उद्या आमचा साखरपुडा करा . अगं , किती समजावलं तिला . पण हिचा हट्ट सुरु झाला. आणि तुला माहिती आहे , रेणूचे पप्पा तिच्यावर किती प्रेम करतात ते . मग काय ? केला घराच्या घरी".
मनु ला जबरदस्त धक्का बसला , तोंडाला कोरड पडली . डोळ्यातून पाणी यायला लागलं.
"आत आहे बघ ती , भेट जा तिला ".
जड पायाने मनु रेणूच्या खोलीकडे वळली . रेणू तिच्या पलंगावर पालथी पडून मोबाईल वरती काहीतरी वाचत होती. मनुने हलकेच तिला हाक मारली . रेणू झटकन उठली, डोळे मोठे करून तिरस्काराने ती ओरडली ,"तु ? हिम्मत कशी झाली तुझी इथे यायची ? परवाचा तमाशा पुरा झाला नाही का तुला ? माझ्या मीत ला माझ्यापासून हिरावून घ्यायचा विचार पण मनात आणु नको . त्याच्या किंवा माझ्या जवळपास पण यायचा प्रयत्न नको करू तू . " मनुला काही कळेना . ती अस्पष्ट शब्दात म्हणाली , "रेणू , ऐक ना ".
"काय ऐकू ? ," रेणू कडाडली ," तू नसलीस तरी मीत तुझ्याबद्दलच बोलत राहतो . सतत मनु , मनु . आम्ही जेव्हा भेटतो तेव्हा तू हवीसचं . परवा तर हात पण धरला त्याने तुझा. बस्स झालं . तू जा इथून आणि परत अशी येवु नको ". मनु सुन्न झाली .
 
क्रमश:

मृण्मयी -1

प्रत्येकाचा काही न काही भुतकाळ असतो , तसा तिचा पण होता . चांगला का वाईट हे काही तिला ठरवता येत नव्हतं . चांगल्या गोष्टींनी तिला घडवलं होतं तर वाईट गोष्टींमुळे चांगल्याच महत्व तिला पटलं होतं . स्वभावाने जात्याच सोशिक असल्यामुळे, वाईट घडलं तरी त्यातून मार्ग काढत होती ती .

आता अशा वळणावर होती कि तिला निर्णय घ्यायचा होता . असा निर्णय जो तीच विश्व बदलणार होता . आई -बाबां नंतर सांभाळलेल्या काकांनी एक स्थळ आणलं होतं . काकांनी कधीच कोणत्याही गोष्टीसाठी जबरदस्ती केली नव्हती तिला. तिचा कल बघूनच ठरवायचे ते . यावेळी मात्र काका खूप सविस्तर बोलले होते , त्यांना मुलबाळ नव्हतं, त्यामुळे त्यांनी आपलं सगळं प्रेम तिच्यावर उधळून दिलं होतं . उद्या आपण या जगात नसल्यावर मृण्मयी एकटी कशी राहणार या काळजीनं ते आतून पोखरून निघाले होते . मृण्मयीला हे सगळ जाणवलं होतं काल . त्यातून स्थळ चांगलंच होतं . देखणा , चांगली नोकरी , उच्च शिक्षीत, दादर सारख्या ठिकाणी ६ खोल्यांचा फ्लॅट , एकुलता एक असा प्रसाद आणि गावाकडे जमीन बाळगून असणारे आणि निवृत्ती नंतर तिथेच राहणारे त्याचे आई - बाबा. म्हणजे स्थळ असं कि, कुणी नाकारू नये . आणि दुसरीकडे तिचा भूतकाळ पुसून टाकणारी नोकरीची संधी , दुस-या शहरातली .
आई - बाबा गेल्यावर ज्या काकांनी एवढ सांभाळलं त्याचं मन तरी कसं मोडायचं ? आणि भविष्य स्वतःच्या बळावर घडवायचं असेल, तर मिळणारी संधी कशी सोडायची ? विचार करून करून  डोकं दुखायला लागलं तिचं . कात्रीत अडकल्यासारखं वाटतं होतं . ऑफीस मध्ये कुणाच्या काहीही लक्षात येवू नये म्हणून कॉम्पुटर मध्ये डोकं घालून बसली होती. आणि तेवढ्यात तिचा मोबाईल वाजला , कुणाचातरी व्हाॅट्स अॅप्प वर मेसेज होता.  तिने नाव वाचलं आणि थोडं आश्चर्य वाटलं . उत्तर नाही दिलं तर वाईट दिसेल म्हणून तिने उत्तर दिलं .
"हाय "
"तुला राग येवू नये म्हणून प्रार्थना केली , आणि मगच मेसेज केला . I hope तुला राग आला नसेल ????".
" नाही राग नाही आला . पण माझा नंबर कुठून मिळाला तुम्हाला ?"
"अगं, तुझ्या काकांकडून घेतला. आपण कुठल्याही निर्णयापर्यंत येण्याआधी एकमेकांशी बोलू , आणि मग आपला निर्णय सांगू ".
खरंतर त्याचा फोन येईल याची कल्पना होती तिला . काकांनी सांगितलं होतं तसं . तरीपण त्याचा मेसेज बघून तिच्या छातीतील धडधड वाढली . तिने उत्तर दिलं नाही , तसा थोड्यावेळात परत त्याचा मेसेज आला ,
"काय ग ? काय झालं ? " 
"काही नाही , हातातलं काम संपवलं ".
"sorry , माझ्या लक्षात आलं नाही . तू कामात असशील तर नंतर बोलूया आपण ".
तिची तिलाच लाज वाटली .
"नाही नाही , बोला तुम्ही. झालंच माझं  ". तिने उत्तर दिलं .
"तुम्ही ??? अगं , अरे तुरे कर मला . उगाच म्हातारं झाल्यासारख वाटतं ".
तिच्यापण नकळत हसली ती .
"OK "
"मृण्मयी तुला पटताहेत का माझे विचार ? आपण आधी बोलूया आणि मग निर्णय घेऊ ".
" हो , मला पटतंय हे . आपण बोलूया आधी ".
"ठरलं तर मग , संध्याकाळी तुझ्या ऑफिस जवळच्या CCD मध्ये भेटूया . मी पोहोचेन ६.३० पर्यंत ".
"OK "
त्याला उत्तर देवून तिने लगेच काकांना फोन केला . "मनु , मुलगा आणि त्याच्या कडचे सगळे चांगले आहेत . तुझ्या मनात काय आहे ते पण मला माहिती आहे . तू योग्य निर्णय घेशीलच . आणि तो कोणताही असला तरी मी तुझ्या बरोबर आहे . "
मृण्मयी कॉम्पुटर कडे बघत शांत बसली होती . मनात प्रचंड खळबळ उडाली होती . काय सांगू प्रसाद ला ? कुठून सुरवात करू ? काय म्हणेल तो ? पण काहीही झालं तरी त्याला 'मीत' बद्दल सांगायलाच हवं . जे घडल ते सगळं . हे ठरवल्यावर थोडं शांत वाटलं तिला .

क्रमश.